Αρκουδιάρης
Θυμάμαι πριν από χρόνια που πέρναγε κάθε τόσο από τη γειτονιά μου ένας με αρκούδα και ντέφι, ο λεγόμενος αρκουδιάρης. Η αρκούδα συχνά περπάταγε στα δύο πόδια. Ήδη από τότε στεναχωριόμουν που ήταν δεμένη με αλυσίδα. Πολύ κρίμα... Ευτυχώς νομίζω πλέον δεν υπάρχει αυτό το επάγγελμα... ο Θεός να το κάνει επάγγελμα...
Άννα νομίζω ότι πλέον και επίσημα απαγορεύεται στην Ελλάδα. Από ότι έχω διαβάσει όμως σε άλλες χώρες όπως Τουρκία και Βουλγαρία υπάρχουν ακόμη αρκουδιάρηδες. Δυστυχώς...
Η εκπαίδευσή τους γινόταν με μαρτυρικό τρόπο. Τις ακινητοποιούσαν με αλυσίδες δεμένες στο λαιμό τους και έτσι τις υποχρέωναν να στέκονται επάνω σε πυρακτωμένες λαμαρίνες (συνήθως είχαν κάρβουνα αναμμένα από κάτω) και οι αρκούδες για να μειώσουν τον πόνο στέκοταν στα δύο πόδια. Τότε ο αρκουδιάρης χτύπαγε το ντέφι. Με τις πολλές επαναλήψεις οι αρκούδες συνέδεαν τον ήχο του ντεφιού με το μαρτύριό τους και σηκώνονταν στα δύο πόδια.
Στην ουσία δηλαδή τις τραυμάτιζαν (σωματικά και ψυχολογικά) και με το ντέφι κατάφερναν να τους ανακαλέσουν την τραυματική εμπειρία και να τις υποχρεώσουν να συμπεριφερθούν αντίστοιχα, περπατώντας στα δύο πόδια, προσπαθώντας να απαλύνουν τον πόνο τους.
Δηλαδή αυτές οι αρκούδες ζουν για μία ολόκληρη ζωή μέσα στο φόβο.
Είχα δει κι εγώ παλιά και μάτωσε η ψυχή μου... 🙁
Πώς αληθεια γίνεται να σκεφτεί κάποιος κάτι τέτοιο σαν διασκέδαση;;; 🙁